حرفهای ما هنوز ناتمام . . .

تا نگاه می کنی:

                       وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن که با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

آی . . .

ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان

         چقدر زود

                       دیر می شود!

ما به شاعران مدیونیم برای همه آن لحظات زیبایی که با شعرهایشان داشته ایم.

قیصر امین پور را

شعرهای ساده و بی تکلفش را

دردآشنائی مردم زمانه اش را

دوست داشتم ...

ولی هزار افسوس که

ناگهان چقدر زود دیر می شود.





نویسنده : مرد خاکستری ; ساعت ٥:٠۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٠ آبان ۱۳۸٦